08/HAZİRAN/2007

                                                                             İZMİR

                 KARDEŞİN DUYMAZ ELOĞLU DUYAR

              

               "Kardeşlik zorunlu arkadaşlık,

               Arkadaşlık seçilmiş kardeşliktir.”

              Çok severim bu sözü. İnsan yıllarca ailesinden uzakta yaşayınca arkadaşlarını ailesine dahil ediyor.

              Nerden çıktı bu arkadaşlık söylemi, diyenlere yanıt olsun. Arkadaşlarımın arasında ayrı bir yeri olan Hidayet Arslantürk’tür bu yazıyı yazmama sebep olan. Büyük emekler vererek çocukluk arkadaşlarıma ilişkin fotoğraflarımı bir VCD’de topladı. Bu VCD’yi oluştururken olsun, izlerken olsun ne duygular yaşadım, neler anımsadım? Her karede; hayatımı, ilk okul yıllarımdan bu yana yeniden yaşadım sanki. Kırk yıla neler sığmış, neler?      

              Biz dört arkadaş,  ilkokuldan   başlayıp bu güne kadar  getirdik dostluğumuzu,  seçilmiş kardeşliğimizi. Yıllarca sevincimizi, hüznümüzü birlikte paylaştık. Birbirimizden uzak kaldığımız yıllarda bile-araya kilometreler girse dahi-biz bildik ki gönüllerimiz bir arada. Her fırsatta, bir şekilde buluştuk.

             Tabii hangimiz neler yaşamadık ki bu ülke koşullarında…

              Öğrenciliğimiz bitti; meslek yaşamı, evlilik derken çocuklarımız… Dünya tatlısı yaşam kaynaklarımız.     

             Eşlerimiz de bu arkadaşlığa saygı duydular. Katıldılar grubumuza. Onlar da sevdiler, sevildiler.  Böylece   arkadaş   grubumuz  daha bir büyüdü.  Şanslıyız    bu   anlamda. Birbirimizin çocuklarıyla gururlandık, kendi çocuklarımızın yanı sıra.

              Ayda bir toplanır; yemek yer, eğleniriz. Bu bir anlamda terapi oluyor bizim için. Terapiste ne gerek? On yıldan bu yana sürdürüyoruz toplantılarımızı.

             Kusursuz dost arayan dostsuz kalırmış. Kusurlarımıza rağmen sevdik, kabul ettik birbirimizi. Hiç çekinmeden eleştirdik, hiç kırılmadık. Biliyoruz ki kimsenin amacı kimseyi kırmak değil.

            Kırk yıl dost kalmanın, arkadaşlığı bu kadar uzun soluklu kılmanın sırrı da bu olsa gerek. Çocuklarımıza, öğrencilerimize, gençlere örnek olsun.

                                                     Leman Karasu

                                                    Türkçe Öğretmeni